دلم میریزد.

به یاد تمام خیابان هایی که زیر باران با هم قدم زدیم.

حال نه تویی و نه من

کجا با که قدم خواهی زد؟

هر وقت که از زندگی روزمره ام سیر میشوم

به سراغ صندوقچه ی آرزوهایم میروم

گاه گاهی آرزویی به آن اضافه میکنم

تمام آرزوها رسیدنی نیستند

تاریخی برای انقضا دارند.

از بوی گند و فاسد شده ی آرزوها خسته ام.

آرزوهای کوچکی که همیشه آرزو ماندند

فاسد شدند. عقده شدند.

بالاخره یک روز...

صندوقم را میدارم برای همیشه میروم.

از پیش همه آدما رفتم

یجای دوری که هیشکی نیس

گاهی وقتا از اشک چشما میشه خیس

دور ریختنم دور ریختمشون

رو این زخما گاهی درد میکنه سو..سو

اعصاب خط خطی دستا کثیف از بستنی

نخوردم ولی منطورم اینه از بچگی

رفت...یه کلاه گشاد سرم

چشام ندید و منو دار زدن...

ولی بازم ا همه ی اینا پاک ترم

تو باشی و من

دو فنجان قهوه ی تلخ و...

این همه تنهایی

یک فنجان که میماند و سرد میشود

و من...

ناگهان بخاطر می آورم که مدتهاست

نیستی.

این یلدا باز کجایی؟؟؟